โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำตำแหน่งสุดท้ายเป็นพนักงานเก็บค่าโดยสาร เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2524 เวลากลางคืน โจทก์ถูกคนร้ายชิงทรัพย์คือ ตั๋วโดยสารเป็นเงิน 5,163 บาท 28 สตางค์ ต่อมาเจ้าพนักงานจับคนร้ายได้ศาลพิพากษาลงโทษไปแล้ว จำเลยได้มีคำสั่งหักค่าจ้างของโจทก์เดือนละ 500 บาทรวมเป็นเงิน 5,163 บาท 28 สตางค์ เท่าราคาตั๋วโดยสารที่ถูกคนร้ายลักไป การที่ตั๋วโดยสารถูกคนร้ายลักไปไม่ใช่ความผิดของโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยคืนเงินจำนวน 5,163 บาท 28 สตางค์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์

จำเลยให้การว่าจำเลยมีคำสั่งตัดค่าจ้างของโจทก์จำนวน 5,163 บาท 28 สตางค์เพราะโจทก์ทำตั๋วโดยสารรถประจำทางของจำเลยซึ่งโจทก์เบิกไปเพื่อเตรียมจำหน่ายในวันรุ่งขึ้นสูญหายภายหลังจากที่โจทก์เลิกปฏิบัติงานแล้ว ต่อมาโจทก์ยอมรับผิดใช้เงินเท่าราคาตั๋วที่หาย โดยทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลยไว้ โจทก์จึงต้องรับผิดตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้น ขอให้ศาลพิพากษายกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์ผู้ทำตั๋วรถยนต์โดยสารหายไปคิดเป็นราคาเงิน 5,163 บาท 28 สตางค์ ได้ยอมรับผิดชดใช้เงินให้แก่จำเลย โดยจะผ่อนชำระเงินให้แก่จำเลยตามเอกสารท้ายคำให้การหมายเลข 1 และโจทก์ได้ลงชื่อไว้เป็นหลักฐานในเอกสารนั้นแล้ว เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นฝ่ายต้องรับผิดในเงินค่าตั๋วรถยนต์โดยสารที่หายได้ลงชื่อรับผิดไว้ในเอกสารนั้นถูกต้องแล้ว เอกสารดังกล่าวก็เป็นหลักฐานแห่งสัญญาประนีประนอมยอมความถูกต้องชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 851 แล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา