โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายตามสัญญาเช่าจำนวน ๒๒๔,๙๗๔ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ของต้นเงิน ๑๙๗,๗๘๐ บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า เหตุคดีนี้เกิดจากความประมาทเลินเล่อของพนักงานโจทก์เอง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด ทั้งคดีโจทก์ขาดอายุความ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๖๓ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ ๒๒ กันยายน ๒๕๓๕ จำเลยได้ติดต่อขอเช่าและ ทำสัญญาเช่าอุปกรณ์ป้องกันสายไฟฟ้าแรงสูง (ไลน์การ์ด) จากโจทก์จำนวน ๔๓ ชุด ดังปรากฏตามบันทึกและหนังสือสัญญาเช่าเอกสารหมาย จ.๓ และ จ.๔ ต่อมาในวันที่ ๒๓ เดือนเดียวกันโจทก์ได้ให้พนักงานนำอุปกรณ์ดังกล่าวไปติดตั้งให้จำเลยเป็นที่เรียบร้อย หลังจากนั้นจำเลยก็ได้รับประโยชน์หรือถือว่าได้ใช้อุปกรณ์ที่เช่าดังกล่าวตลอดมาจนถึงวันที่ ๒๙ ตุลาคม ๒๕๓๕ ซึ่งอยู่ในระหว่างอายุสัญญาเช่าได้เกิดฝนตกหนักทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ในบริเวณที่อุปกรณ์ป้องกันสายไฟฟ้าแรงสูง (ไลน์การ์ด) ติดตั้งอยู่ ทำให้อุปกรณ์ดังกล่าวได้รับความเสียหาย ๒๓ ชุด คิดเป็นเงิน ๑๙๗,๗๘๐ บาท วันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๓๕ พนักงานของโจทก์ได้ทำการรื้อถอนและเก็บอุปกรณ์ดังกล่าวคืนมา ทั้งหมด และเรียกร้องให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าว วันที่ ๑๓ มกราคม ๒๕๓๖ จำเลยตอบปฏิเสธที่จะไม่ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ๖ เดือนหรือไม่ โดยเรื่องนี้โจทก์ฎีกาว่า การที่พนักงานของโจทก์ไปทำการรื้อถอนและเก็บอุปกรณ์ดังกล่าวคืนมานั้น ยังไม่ถือว่าได้มีการส่งคืนหรือส่งมอบซึ่งทรัพย์สินที่เช่าแก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๖๓ อายุความ ๖ เดือน จึงยังไม่เริ่มนับ หรือนำมาใช้ปรับแก่กรณีดังกล่าวมิได้นั้น เห็นว่า คำว่า ส่งคืนทรัพย์สินที่เช่าตามถ้อยคำในมาตรา ๕๖๓ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มิได้ให้คำจำกัดความไว้ และการส่งคืนทรัพย์สินที่เช่าตามมาตราดังกล่าว กฎหมาย ก็มิได้บัญญัติไว้ให้เกี่ยวเนื่องหรือเกี่ยวข้องกับสัญญาเช่าสิ้นสุดหรือการบอกเลิกสัญญาเช่าแต่ประการใด และตามความในมาตรา ๕๖๔ ถึงมาตรา ๕๗๑ (ความระงับแห่งสัญญาเช่า) ก็ไม่ได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะว่า ถ้าได้มีการส่งคืนทรัพย์สินที่เช่าแล้วให้ถือว่าสัญญาเช่าสิ้นสุด ฉะนั้นอายุความ ๖ เดือน ตามมาตรา ๕๖๓ จึงต้องเป็นเรื่องการส่งคืนทรัพย์ที่เช่า เพียงอย่างเดียวโดยไม่ต้องคำนึงถึงสัญญาเช่าสิ้นสุดหรือการบอกเลิกสัญญาเช่า และด้วยเหตุดังกล่าว นายวิทยา ธรรมจารี พยานโจทก์ตำแหน่งหัวหน้าหมวดฮอตไลน์ เบิกความว่า หากไม่มีความชำนาญจะติดตั้งอุปกรณ์ไลน์การ์ดไม่ได้เพราะไม่มีการดับไฟฟ้าแรงสูง ดังนั้นการรื้อถอนและการส่งคืนอุปกรณ์ดังกล่าวก็ต้องอยู่ตามนัยเดียวกันโดยจำเลยหรือ คนงานก่อสร้างอาคารของจำเลยก็คงจะเข้าจัดการหรือดำเนินการอะไรไม่ได้ ด้วยเหตุนี้พนักงานของโจทก์ไปรื้อถอนอุปกรณ์ดังกล่าวและเก็บเอามาทั้งหมด พร้อมกับเรียกร้องให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายอุปกรณ์ที่ชำรุดเสียหายบางส่วนจำนวน ๒๓ ชุด พฤติการณ์จึงพอถือได้ว่า ได้มีการส่งคืนหรือทำให้กลับคืนสู่สภาพเดิมตามความหมายทั่ว ๆ ไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๓๕ ภายใต้การดำเนินการของพนักงานของโจทก์เองอันต้องใช้ความชำนาญเป็นพิเศษ และด้วยความยินยอมของจำเลย เนื่องจากจำเลยหรือคนงานของจำเลยไม่อาจรื้อถอนและส่งคืนอุปกรณ์ดังกล่าวคืนแก่โจทก์ได้โดยตรง ดังนี้ การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อพ้นกำหนด ๖ เดือน คดีโจทก์จึงขาดอายุความซึ่งไม่พักต้องคำนึงถึงว่าผู้ว่าการของโจทก์จะได้รับรู้หรือไม่อย่างไร เพราะมาตรา ๕๖๓ มิได้บัญญัติถึงการรับรู้ของผู้เสียหายไว้ด้วยดังเช่น มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง

พิพากษายืน .

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา