โจทก์ฟ้องเรียกคืนเงินที่จำเลยได้รับไปตามสัญญาซื้อขายเรือนซึ่งเป็นโมฆะ เพราะมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่

จำเลยสู้ว่าไม่เคยทำสัญญาขายหรือจะขายเรือนให้โจทก์ ไม่เคยรับเงิน ฟ้องโจทก์ขาดอายุความและเคลือบคลุม

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความให้จำเลยคืนเงินแก่โจทก์ฐานเป็นลาภมิควรได้

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ เพราะคดีโจทก์ขาดอายุความ

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า เงินที่จำเลยได้รับจากโจทก์ตามสัญญาซื้อขายเรือนอันเป็นโมฆะ เพราะมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่นั้นเป็นลาภมิควรได้ ซึ่งโจทก์จะต้องฟ้องเรียกคืนภายใน 1 ปี นับแต่วันที่โจทก์ได้รู้ถึงโมฆะกรรมนั้น หรืออย่างน้อยก็นับแต่วันที่โจทก์ฟ้องจำเลยในคดีก่อนเพื่อบังคับตามสัญญาอันเป็นโมฆะนั้น ฎีกาโจทก์ที่ว่าโจทก์ได้รู้ถึงสัญญาซื้อขายเรือนระหว่างโจทก์กับจำเลยเป็นโมฆะในวันที่ศาลพิพากษาคดี ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเพื่อบังคับตามสัญญาซื้อขายนั้น ฟังไม่ขึ้น เมื่อโจทก์ฟ้องคดีหลังจากที่เวลาล่วงเลยไปกว่าปีหนึ่ง คดีของโจทก์จึงขาดอายุความฟ้องร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 419

พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา