ได้ความว่า นางน้อยจะขายที่สวนของตนให้แก่นายเชียง ๆ เกี่ยงว่าถ้าได้ที่พิภาษซึ่งเปนของจำเลยด้วยแล้ว ถึงจะซื้อ นางน้อยจึงได้ไปทำความตกลงกับจำเลยแลกเปลี่ยนเอาที่รายพิภาษนี้มารวมอยู่กับที่ที่จะขาย (การแลกเปลี่ยนนี้ทำกันเอง) แล้วต่างปกครองกันมาตั้งแต่นั้น เมื่อนายเชียงซื้อที่รายพิภาษนี้ได้ ๒ ปี ก็เอาไปขายให้แก่โจทย์ ๆ ปกครองทำกินต่อมาอีก ๗ - ๘ ปีเศษ ซึ่งถ้านับรวมทั้งทีนายเชียงปกครองอีก ๒ ปี เข้าด้วย ก็เห็นได้ว่าจำเลยละทิ้งที่พิภาษมาเกิน ๙ - ๑๐ ปีแล้ว

ฎีกาตัดสินว่าจำเลยขาดกรรมสิทธิในทีนั้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา