โจทก์หาว่า จำเลยทั้งสองกับพวกสมคบกันเล่นการพนันโปกำเอาทรัพย์สินกัน มิได้รับอนุญาต โดยจำเลยทั้งสองเป็นเจ้ามือรับกินรับใช้ นายตี๋จำเลยให้การว่าได้เล่นจริงแต่เป็นลูกค้าไม่ใช่เจ้ามือหรือหัวเบี้ย นายยอดจำเลยปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นเห็นว่า พยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันและไม่ตรงกับชั้นสอบสวน พิพากษายกฟ้อง ริบของกลาง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองเล่นโปกำโดยเป็นเจ้ามือรับกินรับใช้ ตรงกันข้ามกับฝ่ายคนแทงหรือลูกค้าเมื่อได้ความว่าจำเลยเป็นลูกค้า ข้อเท็จจริงทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง จะลงโทษจำเลยไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 ให้ยกฟ้อง พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษนายตี๋จำเลย

ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาคดีนี้เหมือนกับตัวอย่างฎีกาที่ 552/2489 เรื่องหาว่าเล่นการพนันโปปั่น ซึ่งศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ว่า ข้อเท็จจริงทางพิจารณาไม่ต่างกับฟ้อง ตามโจทก์ฟ้องและนายตี๋ จำเลยให้การรับว่าเพียงแต่เป็นลูกค้าเล่นการพนันโปกำนั้น นายตี๋จำเลยได้เล่นการพนันโปกำ รายนี้จริง โดยเป็นคนแทง

พิพากษากลับ ให้ปรับนายตี๋จำเลย 150 บาท โดยลดกึ่งหนึ่งแล้วตามพระราชบัญญัติการพนัน มาตรา 12(1) ริบของกลางและให้ใช้สินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับถ้าไม่ชำระสินบนให้จ่ายจากค่าของกลางหรือค่าปรับ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา