โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักตัดฟืน ขอให้ลงโทษทางอาญาและเรียกค่าเสียหาย

ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยตัดไม้โดยเข้าใจว่าเปนที่ของตน ยังไม่ผิดทางอาญา แต่ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย ๒๐ บาท

ศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีอาญาโจทก์ฎีกา (ข้อเท็จจริง) ไม่ได้ คงฎีกาได้ในเรื่องค่าเสียหาย ทางพิจารณาได้ความว่าที่ดินเปนของจำเลย จำเลยทำสัญญากันเองขายฝากให้โจทก์ๆ เข้าปกครองตัดไม้ ส่วนจำเลยคงอยู่ในที่ต่อไป จะถือว่าจำเลยละทิ้งไม่ได้ และจะถือว่าโจทก์ปกครองโดยปรปักษ์ไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่ได้ถือว่าตนได้ปกครองอย่างเจ้าของ โจทก์ไม่มีอำนาจเรียกค่าเสียหาย เพราะสัญญาเปนโมฆะให้ยกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา