โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ได้รับค่าจ้างอัตราวันละ 115 บาท เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2535 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด โจทก์ทำงานกับจำเลยติดต่อกันมาเกินหนึ่งปีมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเก้าสิบวัน ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 10,350 บาท

จำเลยให้การด้วยวาจาว่า โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานโดยละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้

ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน10,350 บาท แก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมาว่า โจทก์หยุดงานไปตั้งแต่วันที่ 18พฤษภาคม 2535 ถึงวันที่ 20 พฤษภาคม 2535 เนื่องจากโจทก์เดินทางไปต่างจังหวัด และรัฐบาลได้ประกาศภาวะฉุกเฉินในช่วงเวลาดังกล่าว ที่จำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะการหยุดงานของโจทก์เป็นการละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4) จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า กรณีของโจทก์ได้ความตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีความจำเป็นต้องไปร่วมงานบวชน้องเขยที่ต่างจังหวัด ประกอบกับในระหว่างที่โจทก์หยุดงานและอยู่ที่ต่างจังหวัดนั้นได้มีการประกาศภาวะฉุกเฉิน ไม่มีรถยนต์โดยสารแล่นเข้ากรุงเทพมหานครจึงเป็นเหตุให้โจทก์ไม่สามารถเดินทางกลับมาทำงานได้ ดังนี้ การหยุดงานหรือการละทิ้งหน้าที่ของโจทก์จึงเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยมีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นตามข้อ 47(4) ของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุดังกล่าวโดยไม่จ่ายค่าชดเชยหาได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา