คดีนี้โจทย์ฎีกาข้อเดียวขอให้บังคับจำเลยป้องกันลอองรำที่ปลิวจากโรงสีจำเลยเข้าไปในที่ของโจทย์ซึ่งอยู่ติดต่อกับที่ของจำเลย ฯ

ได้ความว่าที่ของโจทย์เปนที่อยู่ ไม่ใช่เรือกสวน แลโจทย์มีบ้านอีกแห่งหนึ่งหาได้ตั้งเคหะสถานอยู่ในบริเวณที่พิภาษนี้ไม่ ตามแนวรั้วที่ติดกับโรงสีจำเลย มีต้นมะม่วงของโจทย์ปลูกไว้มีจำนวนเล็กน้อยสูงเหนือชายคาโรงสี ตามใบแลต้นมะม่วงเหล่านี้มีลอองจับหนาอยู่ แลตามต้นไม้อื่นก็มีจับอยู่บ้าง ฯ

ฎีกาวินิจฉัยฟังข้อเท็จจริงว่า ความเดือดร้อนรำคาญของโจทย์ในคดีนี้ไม่กินถึงส่วนร่างกาย คงมีแต่เรื่องทรัพย์อย่างเดียว ฯ

โจทย์อ้างว่าต้นไม้ของโจทย์ไม่มีผลดกเนื่องจากลอองรำปลิวไปจับตามใบแลกิ่งก้าน แต่ก็หามีผู้ชำนาญมาเปนพยานให้การดังนั้นไม่ แลต้นไม้เหล่านี้โจทย์ไม่ได้ปลูกทำอย่างเปนสวนสำหรับเป็นทางค้าขายโดยจริงจัง เมื่อพิจารณาเหตุผลทั้งหลายนี้ประกอบกับสภาพแห่งที่ดินของโจทย์ซึ่งอยู่ใกล้ชิดติดกับโรงสีแล้ว ความเสียหายของโจทย์นี้มีลักษณแสดงอยู่ว่าเป็นการหยุมหยิม ซึ่งยังไม่ควรจะยกเปนเหตุขัดขวางตัดทอนการทำโรงสีเข้าอันเปนการค้าขายสำคัญสำหรับบ้านเมือง จึงให้ยกฎีกาโจทย์เสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา