โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งหกสิบแปดคนเป็นลูกจ้างประจำรายเดือนของจำเลย จำเลยกำหนดจ่ายค่าจ้างเดือนละ 2 ครั้ง คือในวันที่ 10 และวันที่ 25 ของเดือน เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2524 จำเลยไม่จ่ายค่าจ้างให้โจทก์ทั้งหกสิบแปดคนรวมเป็นเงิน 73,930 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างจำนวน 73,930 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันที่ 25 สิงหาคม 2524 จนกว่าจะชำระแก่โจทก์ทั้งหกสิบแปดเสร็จ

จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2524 โจทก์ทั้งหกสิบแปดกับพวกได้นัดหยุดงานตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคม 2524 ตั้งแต่เวลา 14.30นาฬิกาเป็นต้นไปจนถึงวันที่ 25 สิงหาคม 2524 เวลา 6.00 นาฬิกาเพื่อเป็นการป้องกันความเสียหายอันจะเกิดขึ้นแก่ทรัพย์สินของจำเลยและอาศัยสิทธิตามกฎหมาย จำเลยจึงประกาศปิดงานงดจ้าง โดยไม่จ่ายค่าจ้างนับตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม 2524 เวลา 17.00 นาฬิกาเป็นต้นไปและได้แจ้งให้ตัวแทนลูกจ้างและพนักงานประนอมข้อพิพาททราบล่วงหน้าเป็นเวลา 24 ชั่วโมงแล้ว ต่อมาเมื่อสถานการณ์คลี่คลายไปในทางที่ดี จำเลยจึงประกาศเปิดงานให้ลูกจ้างเข้าปฏิบัติงานตามปกติ ตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม2524 เมื่อกำหนดการจ่ายเงินเดือนในวันที่ 25 สิงหาคม 2524 เป็นการจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานช่วงเวลา 16 สิงหาคม ถึงวันที่ 31 สิงหาคม 2524ดังกล่าวแล้ว เป็นช่วงที่โจทก์ทั้งหกสิบแปดกับพวกมิได้ทำงานตามปกติเพราะมีการนัดหยุดงานและจำเลยได้ประกาศปิดงานถูกต้องตามขั้นตอนของกฎหมาย จำเลยจึงได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายไม่จำต้องจ่ายค่าจ้างในระหว่างการนัดหยุดงานและปิดงานให้แก่โจทก์ทั้งหกสิบแปดโดยเฉพาะค่าจ้างของวันที่ 31 สิงหาคม 2524 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ทั้งหกสิบแปดกับพวกเข้าทำงานตามปกตินั้น จำเลยได้จ่ายรวมไปถึงค่าจ้างงวดวันที่ 10 กันยายน 2524 แล้ว ขอให้ยกฟ้อง

วันนัดพิจารณา จำเลยยื่นคำแถลงว่าโจทก์ตามบัญชีรายชื่อเอกสารท้ายคำแถลงจำนวน 14 คน มิได้เป็นผู้ลงชื่อสนับสนุนข้อเรียกร้อง ค่าจ้างอัตราสุดท้ายของโจทก์ทั้งหกสิบแปดเป็นต้นไปตามเอกสารท้ายคำแถลงและจำเลยได้จ่ายค่าจ้างเฉพาะวันที่ 31 สิงหาคม 2524 ให้แก่โจทก์ทั้งหกสิบแปดไปแล้ว โดยจ่ายรวมกับค่าจ้างงวดวันที่ 10 กันยายน 2524 จำเลยส่งเอกสารรวม 4 ชุด โจทก์รับข้อเท็จจริงตามคำแถลงความมีอยู่และความถูกต้องของเอกสาร โจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยาน

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างแรงงานเป็นสัญญาต่างตอบแทนคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องให้อีกฝ่ายหนึ่งปฏิบัติตามข้อสัญญาก็ต่อเมื่อฝ่ายตนได้ปฏิบัติหรือพร้อมจะปฏิบัติตามข้อผูกพันนั้นแล้ว เมื่อโจทก์เป็นฝ่ายไม่ปฏิบัติตามสัญญาก่อนคือนัดหยุดงาน โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิจะเรียกร้องให้ฝ่ายจำเลยปฏิบัติตามสัญญาจ้าง คือจ่ายค่าจ้างพิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์ทั้งหกสิบแปดอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การนัดหยุดงานเป็นมาตรการที่ลูกจ้างกระทำเพื่อบีบบังคับให้นายจ้างต้องยอมตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างและมาตรการดังกล่าวย่อมก่อให้เกิดความเสียหายแก่กิจการของนายจ้างที่ไม่สามารถดำเนินกิจการไปได้ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือนายจ้างไม่ได้รับประโยชน์จากแรงงานของลูกจ้าง การจ้างแรงงานเป็นสัญญาต่างตอบแทนโดยลูกจ้างมีหน้าที่ต้องทำงานให้แก่นายจ้าง และนายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้าง การที่โจทก์ทั้งหกสิบแปด ซึ่งเป็นลูกจ้างนัดหยุดงานก็ย่อมจะต้องเล็งเห็นความเสียหายอันเกิดแก่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้าง และนัยดังกล่าวโจทก์ทั้งหกสิบแปดก็ต้องยอมรับผลแห่งการนัดหยุดงานหรือ การที่ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยด้วย มิฉะนั้นจะกลายเป็นว่าโจทก์ทั้งหกสิบแปดมีสิทธินัดหยุดงานโดยที่จำเลยต้องเสียหายมิได้รับประโยชน์จากแรงงานของโจทก์ทั้งหกสิบแปด ซึ่งโจทก์ทั้งหกสิบแปดยังมีสิทธิได้รับค่าจ้างตามปกติอีก ถึงแม้โจทก์ทั้งหกสิบแปดเป็นลูกจ้างประจำรายเดือนแต่กรณีแตกต่างกับการลาหยุดงานโดยชอบของลูกจ้างซึ่งอาจจะเป็นเพราะป่วยซึ่งเป็นที่เห็นได้ว่าลูกจ้างมิได้มุ่งประสงค์จะไม่ทำงานหรือก่อความเสียหายให้แก่นายจ้าง หากมีความจำเป็นจึงจำต้องลาลูกจ้างจึงย่อมจะคงได้รับค่าจ้างตามปกติ ดังนี้ เมื่อโจทก์ทั้งหกสิบแปดและจำเลยต่างนัดหยุดงานและปิดงานเป็นการโต้ตอบกันโดยสมัครใจและถูกต้องตามขั้นตอนของกฎหมายเกี่ยวกับแรงงานแล้วก็จะเรียกร้องสิทธิอันจะพึงเกิดจากการจ้างแรงงานหาได้ไม่ และกรณีนี้โจทก์ทั้งหกสิบแปดจะเรียกร้องค่าจ้างระหว่างนัดหยุดงานจากจำเลยมิได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา