โจทก็ฟ้องว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายสุราประเภท ๒ จำเลยได้บังอาจขายสุรานอกร้านเป็นสุราทั้งหมด ๗๗.๑๗ ลิตร์

ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ตั้งร้านขายสุราประเภท ๒ จำเลยได้นำน้ำสุราไปมอบให้ร้านย่อยช่วยขายครั้งหนึ่งไม่เกิน ๑๐ ลิตร์ ขายได้เกินจากราคาที่จำเลยกำหนดก็ตกได้แก่ผู้ขาย

ศาลฎีกาตัดสินว่าฟ้องไม่เคลือบคลุมอันจะทำให้จำเลยเข้าใจไปในทางว่าจำเลยขายสุราคราว ๑ เกิน ๑๐ ลิตร์ และเห็นว่ารูปคดีเป็นการขายสุรานอกร้าน เป็นความผิดดังฟ้องของโจทก์ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๖ มาตรา ๖

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา