โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ในวันไต่สวนมูลฟ้อง โจทก์ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 166 โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ศาลชอบที่จะสั่งจำหน่ายคดีโจทก์ มิใช่สั่งยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อโจทก์ยื่นฟ้องแล้วศาลชั้นต้นสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้อง ให้โจทก์นำส่งหมายนัดภายใน 7 วัน ทนายโจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้ว ครั้นถึงวันนัดไต่สวนมูลฟ้อง โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดนัดทั้งมิได้แจ้งเหตุขัดข้องหรือขอเลื่อนคดีแต่อย่างใด ศาลชั้นต้นจึงสั่งให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 166 และต่อมาในวันเดียวกันนั้นเจ้าพนักงานศาลรายงานศาลว่า โจทก์มิได้ดำเนินการส่งหมายนัดให้จำเลยตามคำสั่งศาลปัยหามีว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งยกฟ้องโจทก์นั้นชอบหรือไม่ ตามข้อเท็จจริงข้างต้นเห็นได้ว่า เจ้าพนักงานศาลรายงานให้ศาลทราบว่า โจทก์มิได้ดำเนินการตามคำสั่งศาลที่ให้ส่งหมายนัดแต่จำเลย ก็ต่อเมื่อศาลชั้นต้นได้สั่งยกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 166 โดยถูกต้องแล้ว และขั้นตอนของการดำเนินกระบวนพิจารณาก็ล่วงเลยมาถึงวันนัดไต่สวนมูลฟ้องแล้ว จึงไม่มีกรณีที่ศาลจะต้องย้อนไปสั่งจำหน่ายคดีโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 132(1) ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15อีกกรณีมิได้เป็นการข้ามขั้นตอนและมิได้เป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา ADMIN