โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484มาตรา 7, 48, 73, 74, 74 จัตวา ริบของกลางและจ่ายสินบนนำจับแก่ผู้จับตามกฎหมาย

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 7, 48, 73, 74 จำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี ของกลางริบคำขอนอกจากนี้ให้ยก

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73 วรรคสอง(1)ที่แก้ไขแล้ว ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86จำคุก 2 ปี 8 เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา78 คงจำคุก 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาพิจารณาตามฎีกาข้อกฎหมายของจำเลยเพียงว่า การกระทำของจำเลยเป็นการสนับสนุนการกระทำความผิดของผู้อื่นฐานมีไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งไม้ยางอันเป็นไม้หวงห้ามของกลางหรือไม่ในการวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 222 ซึ่งศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นลูกจ้างของนางขวัญเรียมได้นำรถยนต์บรรทุกของนายจ้างไปบรรทุกไม้ยางแปรรูปอันเป็นไม้หวงห้าม จำนวน 185 แผ่น ปริมาตร 8.08 ลูกบาศก์เมตรซึ่งจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้หวงห้ามที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีไว้จากพนักงานเจ้าหน้าที่ และได้เฝ้าไม้แปรรูปดังกล่าวไว้จนถูกเจ้าหน้าที่จับและยึดไม้แปรรูปดังกล่าวเป็นของกลางศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ฟังเป็นยุติดังกล่าวนายจ้างของจำเลยเป็นผู้มีไม้แปรรูปของกลางไว้ในครอบครองอันจะต้องรับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ แต่จำเลยรู้อยู่แล้วว่า ไม้ยางของกลางเป็นไม้ไม่ได้รับอนุญาตให้มีไว้จากพนักงานเจ้าหน้าที่ยังขืนขนไม้ของกลางให้แก่นายจ้าง การกระทำของจำเลยเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกแก่นายจ้างของจำเลยในการกระทำความผิดฐานมีไม้ยางแปรรูปของกลางไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ จำเลยจึงมีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา สำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ