โจทก์ฟ้องว่า จำเลยพรากเด็กหญิงอี๊ด ผู้เยาว์ซึ่งเป็นบุตรของนายบรรจงนางประยวน ไปเสียจากบิดามารดาและนายจันทร์ ผู้ดูแล โดยไม่มีเหตุอันสมควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 ประกาศของคณะปฏิบัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 12

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยรับตัวเด็กหญิงอี๊ดไปอยู่ด้วยเพื่อประโยชน์ของจำเลย มิได้แจ้งข่าวให้บิดามารดาของเด็กทราบและมิได้แจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ถือว่าจำเลยเอาตัวเด็กไปโดยปราศจากเหตุอันควร พิพากษากลับ ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพรากเด็กไปจากบิดามารดาและนายจันทร์ผู้ดูแล โดยไม่มีเหตุอันสมควร ทางพิจารณาได้ความว่าเด็กพลัดมารดา การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการพรากเด็กจากบิดามารดาส่วนที่ว่าพรากจากนายจันทร์ผู้ดูแลนั้น ได้ความว่านายจันทร์ ผู้ไปพบเด็กมีอาชีพขับขี่รถสามล้อรับจ้างอาศัยอยู่กับอาในกระท่อมหลังจวนผู้ว่าราชการจังหวัด บุตรภริยาอยู่บ้านเดิมที่จังหวัดอื่น นายจันทร์มิได้แจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจหรือแจ้งให้บิดามารดาของเด็กทราบ ทั้งความเป็นอยู่ก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะรับเลี้ยงดูเด็กได้ น่าเชื่อว่านายจันทร์มอบเด็กให้แก่จำเลยไปเพื่อหวังที่จะได้รับเงินเป็นค่าตอบแทน ฉะนั้น ที่นายจันทร์พาเด็กมาอยู่ที่บ้านก็เป็นทำนองสงเคราะห์ให้ที่อยู่ที่กินเท่านั้น การที่นายจันทร์มีจดหมายไปถึงบิดามารดาเด็กตามจดหมายที่โจทก์อ้างก็เป็นเวลาหลังจากเด็กไปอยู่กับจำเลยแล้ว ทั้งปกปิดไม่แจ้งให้ทราบว่าเด็กอยู่กับจำเลยที่ใด ข้อเท็จจริงยังถือไม่ได้ว่าจำเลยได้พรากเด็กหญิงอี๊ดไปจากผู้ดูแลตามความหมายของมาตรา 317 แห่งประมวลกฎหมายอาญา

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา