คดีนี้ได้ความตามคำพะยานอัยยการโจทก์แลพะยานนายอินจำเลยว่า นายอินเอาเกวียนจอดล้ำเข้าไปที่หน้าห้องนายเอียวตงจำเลย ๆ ไล่ไม่ให้จอด แล้วเกิดโต้เถียงกันขึ้น นายเอียวตงออกมาจับข้อมือนายอินไว้แล้วเอาไม้แก่นกลมยาว ๑ ศอกโตเท่าข้อมือตีนายอินถูกที่บ่าซ้าย ๑ ทีแลที่หลัง ๑ ที พอนายเอียวตงเงื้อจะตีซ้ำอีก นายอืนก็ฉวยไม้ที่อยู่ตรงนั้นชิงตีนายเอียวตงเสียก่อนถูกกกหูล้มลง ฝ่ายพะยานนายเอียวตงว่านายอินเอาไม้ตีนายเอียวตงล้มลงในขณะที่เถียงกันดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่า นายเอียวตงกับนายอินไม่ได้ให้ลงโทษจำคุกนายอินจำเลย ๖ เดือนตาม ม.๒๕๔ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า แม้พะยานของอัยยการโจทก์ซึ่งนายอินอ้างร่วมจะเบิกความไม่ตรงกับชั้นไต่สวน ก็ไม่ถึงกับทำให้ฟังไม่ได้ ส่วนพะยานของนายเอียวตงไม่มีน้ำหนักหลักฐาน นายเอียวตงจำเลยมีผิดตาม ม.๓๓๘ ข้อ ๓ ให้ปรับ ๑๐ บาทส่วนนายอินจำเลยตีนายเอียวตงเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ ให้ปล่อยไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา