ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาขายฝากสวนไว้กับโจทก์ ๑๐๐๐ บาทแล้วจำเลยที่ ๑ เขาสวนทำโจทก์ว่าค่าเช่าค้าง ๙๖๐ บาทจำเลยที่ ๑ ว่า ๕๘๐ บาท

ต่อมาโจทก์อนุญาตเป็นลายลักษณอักษรให้จำเลยที่ ๑ ขายส่วนแก่จำเลยที่ ๒ ส่วนเงินค่าขายฝากและค่าเช่า ๑๕๘๐ บาทโจทก์ให้กรมการอำเภอยึดไว้ให้โจทก์จำเลยที่ ๑-๒ ทำสัญญาซื้อขายเป็นกรมธรรม์ต่ออำเภอ นายหลีกรมการอำเภอได้รับเงิน ๑๕๘๐ บาทไว้แล้วต่อมานายหลีบอกว่าเงินนั้นหายโดยผู้ร้ายลัก

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ๑. เงินค่าเช่าต้องถือตามหนังสือหมาย ง. ซึ่งโจทก์คิดเอาเพียง ๕๘๐ บาท ๒. สัญญาซื้อขายนั้นสมบูรณ์ เพราะโจทก์มี่หนังสืออนุญาตให้จำเลยที่ ๑ ขายแก่จำเลยที่ ๒ โดยโจทก์ประสงค์ให้หักค่าขายไว้ใช้หนี้โจทก์

๓. สัญญาซื้อขายทำถูกต้องแล้วเพราะทีนี้ ไม่มีโฉนด ทั้งโจทก์ไม่ได้ยกขึ้นเถียงแต่ต้นด้วย ๔. ตามหนังสือหมาย ง.โจทก์ได้มอบให้กรมการอำเภอรับเงินแทนเมื่อกรมการอำเภอได้รับเงินไว้แล้ว จำเลยก็พ้นความรับผิด จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา