โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจบุกรุกเข้าไปทำลายห้วยเหมืองลอยแล้วเข้าทำนาในห้วยเหมืองลอย ซึ่งเป็นห้วยเหมืองสาธารณะ โดยเจตนาจะยึดเอาห้วยเหมืองนี้เป็นของจำเลยแต่ผู้เดียว มิให้ราษฎรอื่นครอบครองใช้ห้วยเหมืองนี้โดยปกติสุข ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 324, 327 จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่า ที่ที่โจทก์ฟ้องไม่ใช่เหมือง เป็นหนองในนาจำเลย ไม่มีสภาพเป็นสาธารณะ จำเลยครอบครองมากว่า 10 ปีแล้ว

ศาลชั้นต้นฟังว่า เป็นที่สาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินปรับจำเลย 20 บาทตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 327

ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่ฟังว่า ที่ที่โจทก์ฟ้องนี้เป็นห้วยเหมืองลอยสาธารณะสำหรับราษฎรใช้สรอย แต่ไม่เห็นพ้องด้วยที่ศาลชั้นต้นลงโทษตามมาตรา 327 เพราะมาตรานี้เป็นเรื่องบุกรุกที่ของเอกชน ไม่ได้บัญญัติในเรื่องบุกรุกที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินพิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างที่วินิจฉัยต้องกันมาว่าที่หนองลอยที่โจทก์ฟ้องเป็นที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินและเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า ความผิดตามมาตรา 327 กฎหมายลักษณะอาญาเป็นการกระทำแก่เอกชน และเป็นความผิดต่อส่วนตัว หาได้ประสงค์ถึงการกระทำแก่ที่สาธารณแผ่นดินไม่ การกระทำของจำเลยไม่ต้องด้วย มาตรา 327

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา