โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 15, 65, 66, 102 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91

จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต ข้อหาอื่นให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสอง, 66 วรรคหนึ่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 จำคุกคนละ 40 ปี ลดโทษให้จำเลยที่ 1กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ 1 ไว้มีกำหนด 20 ปี ริบของกลางคำขออื่นให้ยก

โจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน

จำเลยที่ 2 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในวันเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้ขณะที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2ขับรถยนต์กระบะของกลางนำเฮโรอีนของกลาง จำนวน 4 ถุง น้ำหนักรวม86.280 กรัม ไปส่งให้แก่ลูกค้า ณ ที่เกิดเหตุ และจำเลยที่ 2นั่งคู่กับจำเลยที่ 1 ตรงที่นั่งด้านซ้าย ทั้งได้ตรวจค้นพบเฮโรอีนของกลางดังกล่าวซุกซ่อนอยู่ใต้ที่นั่งของจำเลยที่ 2 พฤติการณ์น่าเชื่อว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันมีเฮโรอีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา