โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่าย เมื่อเช็คถึงกำหนด โจทก์นำเช็คไปขอให้เรียกเก็บงิน แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอศาลบังคับจำเลยให้ชำระเงินตามเช็คพร้อมดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่า ออกเช็คประกันหนี้เงินยืมให้แก่ผู้มีชื่อโดยมิได้ลงวันที่สั่งจ่าย ต่อมาผู้มีชื่อกับโจทก์คบคิดกันฉ้อฉล นำเช็คดังกล่าวไปลงวันที่สั่งจ่าย แล้วแกล้งโอนให้โจทก์ โจทก์ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบ จำเลยไม่ต้องรับผิด

วันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์และทนายโจทก์มาศาล ฝ่ายจำเลยไม่มาเมื่อสืบตัวโจทก์จวนจะหมดปากแล้ว ทนายจำเลยจึงเพิ่งมาศาล ยื่นคำร้องขอเลื่อนอ้างว่าป่วย มีใบรับรองแพทย์ ศาลชั้นต้นเห็นว่าเป็นการขอเลื่อนเพื่อประวิงคดี ไม่เชื่อว่าป่วยจริง ไม่อนุญาตให้เลื่อน และสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา สืบพยานโจทก์ได้ 1 ปาก โจทก์แถลงว่าหมดพยานโจทก์ ศาลนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 4 ตุลาคม 2519 ครั้นถึงวันนัดจำเลยไม่มาศาล ไม่แจ้งเหตุขัดข้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานจำเลยและพิพากษาในวันนั้น ให้จำเลยชำระเงินตามเช็คพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

ต่อมาวันที่ 12 พฤศจิกายน 2519 จำเลยยื่นคำแถลงขอฟังคำพิพากษาอ้างว่ายังมิได้รับหมายนัดฟังคำพิพากษา ศาลชั้นต้นสั่งว่าวันที่ 4 ตุลาคม 2519 ซึ่งเป็นวันนัดสืบพยานจำเลย จำเลยทราบนัดแล้วไม่มาศาล ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณางดสืบพยานจำเลยและพิพากษาคดีไปในวันนั้น ไม่ต้องแจ้งให้จำเลยทราบ ถือว่าจำเลยทราบคำพิพากษาในวันนั้น ให้ยกคำแถลง

จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 133 บัญญัติว่า "เมื่อศาลมิได้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความดังที่บัญญัติไว้ในมาตราก่อน ให้ศาลชี้ขาดคดีนั้นโดยทำเป็นคำพิพากษาหรือคำสั่งในวันที่สิ้นการพิจารณา" กรณีของจำเลยได้ความว่า จำเลยทราบนัดแล้วไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานจำเลย ศาลสั่งงดสืบพยานจำเลย ถือได้ว่า การพิจารณาเป็นอันสิ้นสุด ศาลพิพากษาคดีในวันนั้นได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา