เรื่องนี้เนื่องมาจากคดีแพ่งแดง 66/2501 ของศาลจังหวัดสมุทรปราการพิพากษาให้จำเลยชำระค่าเช่านาสำหรับ พ.ศ. 2497 แก่โจทก์เป็นข้าวเปลือก 450 ถัง กับค่าเสียหายเป็นข้าวเปลือกอีกปีละ 450 ถัง จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกจากนาที่เช่ากับให้ขับไล่จำเลย ฯ จำเลยยื่นคำร้องขอให้งดการบังคับคดีตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 อ้างว่าตนได้ยื่นฟ้องโจทก์เป็นคดีเรื่องอื่นในศาลเดียวกันคือ คดีแพ่งดำ 157/2501 ซึ่งถ้าจำเลยชนะ จำนวนค่าเสียหายในคดีดังกล่าวจะพอหักกลบกับจำนวนค่าเช่าและค่าเสียหายในคดีนี้ได้และไม่เป็นการเสียหายแก่โจทก์

ศาลจังหวัดสมุทรปราการเห็นว่า จำเลยยกเอาที่นาซึ่งโจทก์ชนะไปแล้วมาฟ้อง ขอให้แสดงกรรมสิทธิ์ให้แก่จำเลย ขอห้ามมิให้โจทก์เกี่ยวข้องและเรียกค่าเสียหาย โจทก์ได้ว่าความกับจำเลยมานานเสียค่าฤชาธรรมเนียมไปมากแล้ว ถ้าศาลงดการบังคับคดี จะเป็นที่เสียหายแก่โจทก์ ไม่สมควรงดการบังคับคดี ให้ยกคำร้องของจำเลย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาพิจารณาแล้วปรากฏว่า จากวันที่ศาลจังหวัดสมุทรปราการได้อ่านคำพิพากษาและออกคำบังคับแก่จำเลยมาจนบัดนี้ ยังหาได้มีการบังคับคดีตามคำพิพากษา อันจะต้องขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของจำเลยไม่ คดีไม่ต้องด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 ดังจำเลยอ้าง

พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา