คดีนี้ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้เล่นไพ่นกกระจอก แต่จำเลยเล่นไพ่ซีเซ็กพะนันเอาทรัพย์กัน ซึ่งเป็นการผิดข้อความในใบอนุญาต โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๓ ม.๔-๙-๑๐

จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยได้เห็นใบอนุญาตแล้วว่ามีอยู่จริงจึงได้เข้าเล่น แลว่าแม้ใบอนุญาตจะได้เขียนไว้อย่างไรแต่เมื่อผู้เล่นการพะนันประเภทไพ่ตามบัญชีหมาย ๒ (๒๑) ท้ายพระราชบัญญัติอันอยู่ในประเภทไพ่ต่าง ๆ แล้ว ใบอนุญาตนั้นย่อมคุ้มครองผู้เล่นด้วย

ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติการพะนัน ม.๙ พิพากษาให้ปรับจำเลย

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยหลงสำคัญผิดในข้อเท็จจริงโดยชื่อแลโดขมีเหตุผลอันสมควรโดยเข้าใจว่าได้รับอนุญาตให้เล่นไพ่ซีเซ็ก จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ปล่อยจำจำเลย

ศาลฎีกาเห็นว่าแม้การเล่นไพ่ซีเซ็กกับการเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ในลำดับที่ ๒๑ ตามบัญชีหมาย ๒ อันเดียวกัน แต่จะถือว่าเป็นการเล่นชนิดเดียวกันไม่ได้ การเล่นไพ่นกกระจอกอย่างเดียวไม่หมายความถึงว่าอนุญาตให้เล่นไพ่ชนิดอื่น ๆ ด้วย เพราะใบอนุญาตมิได้มีว่าอนุญาตให้เล่นการพะนันลำดับที่ ๒๑ ในบัญชีหมาย ๒ ซึ่งจะได้หมายความว่าอนุญาตให้เล่นไพ่ได้หมดทั้งประเภท อนึ่งการจำกัดชนิดการเล่นลงในใบอนุญาตนั้น เจ้าพนักงานก็มีอำนาจตาม ม.๗ ที่จะจำกัดอย่างนั้นได้เห็นว่า ใบอนุญาตนั้นย่อมไม่คุ้มครองให้จำเลยพ้นผิดไปได้ ข้อที่ว่าจำเลยเล่นโดยเข้าใจผิดนั้น เห็นว่าไม่มีข้อความบทใดใน พ.ร.บ. การพะนันที่เปิดช่องให้จำเลยยกขึ้นอ้าง เป็นข้อแก้ตัวให้พ้นผิดได้ ทั้ง พ.ร.บ.การพะนันนี้ก็เป็นกฎหมายบัญญัติความผิดไว้โดยฉะเพาะการวินิจฉัยย่อมต้องเป็นไปโดยเคร่งครัดตามตัวบท เห็นว่าจำเลยเล่นไพ่ซีเซ็กพะนันโดยจงใจแลไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ความผิดของจำเลยเช้ามาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติการพะนันพิพากษาให้ปรับจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา