คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตายทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 และ 253

ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา 253

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตาม มาตรา 254 แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม มาตรา 253

โจทก์ จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 253 เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา 251 ก็เพราะไม่ได้ความว่าจำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา 253 ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา 253 ไม่ได้ยกเว้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกันหรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฎหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฎว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 253

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา