ได้ความว่าเดิมห้างดี.เอช.เอ. สยามวาลาได้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นรูป ๑๒ นักราษีปีและ ๑๒ ราษีเดือนมาก่อนแต่ใช้สำหรับสมุดเอ๊กเซอร์ไซเท่านั้น ไม่เคยใช้สำหรับดินสอหรือเครื่องเขียนอย่างอื่นเลยต่อมาจำเลยได้นำเอาเครื่องหมายการค้าทั้งสองนี้มาใช้แก่ดินสอตามคำขอเลขที่ ๖๗๑๔ กับ ๖๗๗๔ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ.๒๔๗๘ โจทก์ได้ไปขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้ารูป ๑๒ ราษีเดือนและ ๑๒ ราษีปีนี้ใช้เป็นเครื่องหมายการค้าแก่สินค้าจำพวกที่ ๓๙ แต่นายทะเบียนได้แจ้งแก่โจทก์ว่า เครื่องหมายการค้านั้นเหมือนและคล้ายกับที่จำเลยได้จดทะเบียนไว้แล้วจะรับจดให้มิได้ โจทก์จึงฟ้องจำเลยขอให้ศาลพิพากษาว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามคำขอจดทะเบียนเป็นเครื่องหมายอันแท้จริงสำหรับสินค้าจำพวก ๓๙ กับให้ถอนการจดทะเบียนของจำเลยเสียด้วย

ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าเครื่องหมายรูป ๑๒ ราษีปีแลเดือนที่จำเลยได้จดทะเบียนไว้ปรากฎตามคำขอเลขที่ ๖๗๑๔ และ ๖๗๗๔ สำหรับใช้กับดินสอนั้น จำเลยมีสิทธิจดได้ส่วนเครื่องหมายที่โจทก์ขอจดสำหรับสินค้าจำพวก ๓๙ ทั้งจำพวกนั้นก็ได้จดได้ แต่ให้จำกัดว่าจดได้นอกจากดินสอ

โจทก์ฎีกาต่อมา

ศาลฎีกาตัดสินว่าสมุดกับดินสอนั้น อาจจัดว่าอยู่ในสินค้าประเภทเดียวกันได้ แต่เป็นคนละอย่าง โจทก์เคยใช้เครื่องหมายนี้ฉะเพาะสมุดสิทธิของโจทก์ที่จะหวงห้ามผู้อื่นยิ่งไปกว่าสินค้าฉะเพาะอย่างนี้ได้ก็ต้องอาศัยการจดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้นตาม พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า แต่โจทก์ก็ยังมิได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าทั้งจำพวกจึงจะขยายสิทธิของตนโดยไม่มีอะไรสนับสนุนไม่ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา