โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2519 เวลากลางวัน จำเลยลักสร้อยคอและสร้อยข้อมือทองคำ 60 เส้น พร้อมด้วยกล่องใส่ รวมราคา 121,510 บาท ของนางสุภรณ์ เภตราไชยอนันต์ ไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334

จำเลยให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกและอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 6 ปี แต่อย่าให้เกินกว่าจำเลยมีอายุครบ 18 ปี

จำเลยอุทธรณ์ขอให้ศาลดำเนินการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 74(2) โดยนายแปลกบิดาขอรับตัวจำเลยไปและจะปฏิบัติตามข้อกำหนดของศาล

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 3 พิพากษายกอุทธรณ์จำเลย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยมีอายุ 12 ปี ถูกฟ้องคดีลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ซึ่งมีอัตราโทษตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ให้จำคุกอย่างสูงไม่เกินสามปี และปรับไม่เกินหกพันบาท ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกและอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 6 ปี แต่อย่าให้เกินกว่าที่จำเลยจะมีอายุครบ 18 ปี จำเลยอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงและคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่พิพากษาดังกล่าวไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะอุทธรณ์ได้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ (1) ถึง (4) พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 3 ที่ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์มา และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยเสียนั้นเป็นการชอบแล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา