คดีนี้จำเลยจ้างโจทก์เปนหัวหน้าคนยามแลมีข้อสัญญาตกลงกันว่า ( ๑ ) โจทก์ผู้เฝ้ายามอยู่ในโรงเลื่อยของ จำเลยทั้งกลางวันแลกลางคืนกับได้วางเงินไว้ ๗๐๐ บาท เปนประกันสำหรับสูญหายที่เกิดขึ้น ( ๒ ) โจทก์ยอมรับผิดทุกอย่างในการเสียหายที่เกิดขึ้นในบริเวณสถานที่ บัดนี้ โจทก์ฟ้องขอเรียกเงินประกันซึ่งมอบไว้กับ จำเลย ฝ่าย จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยมีสิทธิควรจะริบได้ตาม สัญญาที่ได้ทำกันไว้ เพราะการเสียหายได้บังเกิดแก่ทรัพย์สมบัติของจำเลยเปนเงิน ๙๐๐ บาท

ฎีกาตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ว่าโจทก์ต้องรับผิดตามข้อสัญญา แลจำเลยมีสิทธิที่จะยึดเงินไว้ให้คุ้มจำนวนค่าเสียหายซึ่งเกิดขึ้นได้ เว้นแต่โจทก์จะนำสืบให้ได้ความว่า จำเลยเปนพวกผู้ร้ายหรือต้องับผิดโดยตรงหรือโดยปริยาย แต่ข้อนี้ โจทก์มิได้อ้างขึ้นมา ส่วนค่าเสียหายที่แท้จริงนั้นเพียง ๓๐๐ บาท จึงให้คืนเงิน ๔๐๐ บาท ให้โจทก์ไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา