คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีน้ำสุราเถื่อนใส่ไหและขวดซึ่งมีหนังสือที่ครั่งประจำปากไหและขวดว่า "พิเศษ สุพรรณบุรี" และที่กระดาษปิดขวดว่า "20 ก.พ. 88" อันเป็นหนังสือราชการปลอมเพื่อแสดงว่าเป็นน้ำสุราอันแท้จริงที่ทางราชการสรรพสามิตทำขึ้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานปลอมหนังสือตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 227, 224 และพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน ฯลฯ

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ในข้อใช้หนังสือปลอม โจทก์ไม่มีพยานสืบว่า ใครเป็นผู้ประทับเป็นผู้ปิด ฝ่ายจำเลยนำสืบว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ปิด เมื่อซื้อสุราของกลางมามีปิดประทับอยู่แล้ว และถ้าจำเลยเป็นผู้ปิดประทับ ก็น่าจะได้เศษครั่งหรือดวงตรา และกระดาษที่ว่าปลอมเป็นของกลางมาบ้าง ทั้งยังไม่ได้ความว่า จำเลยได้นำขวดหรือไหเหล้าออกแสดงใช้แก่ผู้ใด จะเอาผิดแก่จำเลยฐานใช้หนังสือปลอมไม่ได้ พิพากษาแก้ไม่ลงโทษจำเลยในฐานนี้

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษฐานปลอมหนังสือ ศาลฎีกาปรึกษาเห็นว่าจะเอาผิดจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 227 ต้องได้ความว่าจำเลยเอาหนังสือที่รู้อยู่ว่าปลอมมาใช้เป็นของแท้ แต่ข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ได้ความเพียงว่าจำเลยมีหนังสือซึ่งรู้อยู่ว่าปลอมแต่ยังไม่ทันเอาออกใช้ จึงเอาผิดจำเลยฐานนี้ไม่ถนัด พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา