ได้ความว่า ล. ได้รับมฤดกที่ดินแปลง ๑ ก. ตกลงจะขายที่ดินรายนี้ให้แก่ ค. แต่ในโฉนดรายนี้มีชื่อนายเลื่อนเปนเจ้าของอยู่ด้วย ม. จึงให้ ป. แจ้งต่อเจ้าพนักงานว่า ป. ชื่อนางเลื่อน แล ป. ได้พิมพ์ลายมือในโฉนดต่อหน้าเจ้าพนักงานว่าเปนลายพิมพ์นิ้วมือของนางเลื่อนเจ้าพนักงานจึงได้โอนที่ดินให้แก่ ค. ไป โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยได้การรับสารภาพ

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๒๒๕ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๓ ปี ตาม ม. ๕๙ คงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน

จำเลยฎีกาว่า ความผิดของจำเลยควรเปนผิดตาม ม. ๒๒๖ หาใช่ ม. ๒๒๕

ฎีกาตัดสินยืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา