คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ ๒ รับผิดในการที่ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนภรรยาหลวงไปกู้เงินจากโจทก์มาเปนเงิน ๕๐๐๐ บาทกับดอกเบี้ย

ฝ่ายจำเลยที่ ๒ ให้การต่อสู้ว่า หนี้สินรายนี้เกิดขึ้นโดยโจทก์ปกปิดมิได้บอกให้จำเลยที่ ๒ ทราบ เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องรับผิด

ศาลอุทธรณ์กลับศาลแพ่งให้ยกฟ้องโจทก์อ้างว่าถ้าเมียไปทำหนังสือขึ้นโดยเพื่อหวังประโยชน์ของตนฝ่ายเดียวแล้ว แลเมื่อเจ้าหนี้ปกปิดได้แจ้งให้ผัวทราบโดยหวังจะเอาความรับผิดแก่เมียแล้ว ผัวไม่ต้องรับผิด

ฎีกาตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลแพ่งว่า เจ้าหนี้จะปกปิดหรือไม่นั้นไม่เปนข้อสำคัญในการ วินิจฉัยเมื่อหนี้สินนั้นเกิดโดยสุจริตแล้วผัวต้องรับผิดชอบ แลตาม กฎหมายกู้หนี้บทที่ ๑๗ ก็ได้บัญญัติไว้ว่า เมียไปกู้หนี้เขาเจ้าหนี้ได้บอกให้ผัวรู้ ท่านให้ใช้ต้นสินแก่ท่านดังนี้ จึงให้จำเลยที่ ๒ ใช้ต้นเงินให้ โจทก์ ๕๐๐๐ บาท ส่วนดอกเบี้ยให้ยกเสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา