ได้ความว่า โจทก์เอาลวดหนามไปขึงกั้นไว้ในที่ดินของโจทก์ จำเลยเข้าใจว่าโจทก์รุกที่ของจำเลย จึงตัดลวดหนามเสีย จึงมีปัญหาว่าจำเลยจะมีผิดทางอาชญาฐานทำให้เสียทรัพย์หรือไม่

ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๓๒๔

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยเข้าใจโดยสุจริตว่าเป็นที่ของตน จะถือว่าจำเลยบังอาจทำลายทรัพย์ของโจทก์ไม่ได้ ให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ว่า การที่จำเลยตัดรั้วลวดหนามของโจทก์นั้น เป็นการกระทำลงโดยความบังอาจเข้าลักษณะความผิดตาม ม.๓๒๔ แต่เห็นว่าเป็นความผิดเล็กน้อย จึงให้ปรับจำเลยสถานเดียวเป็นเงิน ๕ บาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา