คดีนี้ศาลพิพากษาลงโทษให้เพิ่มโทษและลดโทษให้แก่จำเลยแต่มิได้คิดหักส่วนที่ลดโทษให้แก่จำเลย คำพิพากษาถึงที่สุดแล้วต่อมาศาลชั้นต้นจึงจดรายงานพิจารณาคิดโทษลดให้แก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นแก้ไขคำพิพากษาที่ถึงที่สุดแล้วไม่ได้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาว่า ศาลแก้ลดอัตราโทษดังนี้ ไม่ใช่แก้ถ้อยคำที่เขียนผิดพลาดแต่เป็นการแก้คำพิพากษาที่ขัดกับ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาเดิมเห็นชัดว่า ยังไม่มีการลดโทษให้ตามคำวินิจฉัย จะว่าเขียนคำบังคับผิดไปก็ได้ ซึ่งโจทก์ทราบแล้วก็ไม่คัดค้านในการที่ศาลจะแก้ใหม่ให้ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190 มิได้ระบุบอกหรือมีความห้ามไว้ว่า ถ้อยคำที่ผิดพลาดข้อไหนแก้ได้หรือไม่ได้ประการใดจึงน่าจะทำได้ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 143 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และเมื่อพิเคราะห์เทียบเคียงดูแล้วก็เห็นเด่นชัดว่าข้อที่แก้ไขมิได้กลับแก้คำวินิจฉัยในคำพิพากษาเดิม หากแต่แก้คำบังคับที่ผิดพลาดให้ถูกต้อง ย่อมทำได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190 จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา