โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,371, 80, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80, 371 และพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคสอง และมาตรา 72 ทวิ วรรคสองการกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปีฐานพกพาอาวุธปืนให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ วรรคสอง และมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง ซึ่งเป็นบทหนักปรับ 100 บาท รวมจำคุก 10 ปี และปรับ 100 บาท หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ส่วนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานพกพาอาวุธปืนด้วย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่าตามวันเวลาเกิดเหตุในฟ้อง จำเลยกับกรรมการหมู่บ้านได้ร่วมกันจัดงานทำบุญกลางบ้านที่บริเวณบ้านจำเลย นายสุนทร มากชนบทผู้เสียหายเข้าไปเที่ยวในงานและมีเรื่องทะเลาะกับผู้ที่มาในงานจำเลยซึ่งเป็นกำนันได้เข้าไปสอบถามผู้เสียหายแล้วมีเสียงปืนดังขึ้น1 นัด กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่บริเวณรักแร้ขวา คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยพาอาวุธปืนติดตัวไปในชุมนุมชนที่ได้จัดให้มีขึ้นเพื่อการรื่นเริงโดยไม่ได้รับอนุญาตและใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงพยายามฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์ที่นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอให้รับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง

อนึ่ง ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคสอง และมาตรา 72 ทวิวรรคสอง โดยให้ปรับจำเลย 100 บาทนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำตามกฎหมายก็ตาม แต่ปรากฏว่าโจทก์มิได้อุทธรณ์และศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานนี้ศาลฎีกาก็ลงโทษจำเลยได้ไม่เกินโทษที่ศาลชั้นต้นวางไว้ ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 212 ประกอบมาตรา 225

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา