โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้ออกจากห้องเช่าซึ่งโจทก์ได้เช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ในที่สุดคู่ความได้ประนีประนอมยอมความกันต่อศาลว่า จำเลยยอมออกจากห้องพิพาทภายใน 2 เดือน หากไม่ปฏิบัติตามยอมให้โจทก์บังคับคดีทันทีและยอมให้ริบเงินมัดจำ และยกสิ่งปลูกสร้างที่ต่อเติมให้โจทก์ก่อนถึงกำหนด 2 วันจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า ทางทรัพย์สินฯ ได้มีคำสั่งเลิกสัญญาเช่ากับโจทก์และจะให้จำเลยเช่าต่อไป ขอให้ศาลยึดเวลาให้จำเลยอยู่ต่อไป จนกว่าทรัพย์สินฯ จะทำสัญญาเช่าให้จำเลยครั้นพ้นกำหนดตามยอม โจทก์ร้องขอให้ออกหมายจับจำเลยฐานไม่ปฏิบัติตามหมายบังคับ

ศาลชั้นต้นสอบคู่ความ โจทก์แถลงว่าได้รับหนังสือบอกเลิกการเช่าจากทรัพย์สินฯ จริง แต่ได้มีหนังสือคัดค้านไปแล้วว่าทรัพย์สินฯ ยังไม่มีสิทธิบอกเลิก จำเลยแถลงว่าทรัพย์สินฯ ได้ตกลงให้จำเลยเช่า แต่ยังไม่ได้ทำสัญญาเช่า และได้ขอให้ศาลเรียกคำสั่งของทรัพย์สินฯ ดังกล่าวมาแสดง ศาลชั้นต้นสั่งว่าที่จำเลยยังคงอยู่ในตึกพิพาทไม่ใช่เป็นการจงใจขัดคำบังคับของศาลไม่สมควรออกหมายจับ ให้ยกคำร้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยยังมิได้เข้าทำสัญญาเป็นผู้เช่าที่ทรัพย์สินฯ อนุมัติ ไม่เกี่ยวถึงจำเลย ไม่เป็นข้อแก้ตัวที่จำเลยจะขัดขืน โจทก์ยังโต้แย้งการบอกเลิกของทรัพย์สินฯ อยู่ พิพากษากลับให้ดำเนินการบังคับคดีแก่จำเลย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยไม่ยอมออกไปตามกำหนดในสัญญายอมด้วยเหตุดังกล่าว ก็มีเหตุพอ ซึ่งศาลยังไม่ควรจะมีคำสั่งจับกุมและกักขังจำเลย แต่ข้ออ้างของจำเลยเช่นนี้ไม่ทำให้จำเลยมีสิทธิที่จะคงอยู่ในห้องพิพาทต่อไป เพราะการที่จำเลยเพียงแต่ตกลงกับทรัพย์สินฯ ก็ดี การที่ทรัพย์สินฯ มีหนังสือบอกเลิกการเช่าถึงโจทก์ก็ดี ไม่เป็นเหตุที่จะลบล้างสัญญาประนีประนอมยอมความที่ได้ทำไว้ต่อศาลได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา