ข้อเท็จจริงได้ความว่า กระบือตัวหนึ่ง ของ ห.หาย และเข้าไปกินเข้าในไร่ของ น.จำเลย ๆ จับและสืบหาเจ้าของ ผ. จำเลยอ้างว่าเป็นของตน และบอกฝาก น. จำเลย ให้ช่วยเลี้ยง (ไม่ได้รับเอากระบือไป) ต่อมาต.ไปพบกระบือจึงพาไปคืนให้ท. ๆ ให้ ห.นำกระบือไปกินน้ำ ระวางนี้ ผ.น.จำเลยตามมาพบเข้า จึงเอากระบือกลับไปอีกโดย ผ.จำเลยอ้างว่าเป็นของตน ผ.จำเลยถือมีดขู่ น.จำเลยถือขวาน ห.หลัวจึงให้กระบือไปโดยดีดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่า ผ.จำเลยมีผิดฐานชิงทรัพย์ ส่วน น.จำเลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นกระบือของ ผ.จำเลยจริง จึงไม่มีผิด

ศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้แสดงกิริยาท่าทางจะทำร้ายหรือวาจาขู่จะทำร้าย ไม่มีผิดฐานชิงทรัพย์ จึงแก้ว่า ผ.จำเลยมีผิดฐานรับของโจร แลฐานลักทรัพย์

ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลอุทธรณ์วางบทรับโจรยังมิชอบ เพราะไม่ปรากฎว่ากระบือหายโดยมีผู้ร้ายลัก และกระบือก็หาได้เปลี่ยนมื้อไปอยู่ในครอบครองของ ผ.ไม่ จำเลยไม่มีผิดฐานรับของโจร แต่จำเลยคงมีผิดฐานลักทรัพย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา