โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยเข้าทำงานตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน 2511 เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2531 โจทก์ป่วยเป็นต้อกระจกที่ตาข้างขวา เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์แพทย์ผ่าตัดต้อกระจกแล้วใส่เลนส์แก้วตาเทียม เสียค่ารักษาและค่ายาเป็นเงิน 2,734 บาท กับค่าเลนส์แก้วตาเทียมเป็นเงิน 4,400 บาทโจทก์มีอายุการทำงาน 21 ปี มีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลดังกล่าวตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างบริษัทโรงงานทอผ้ากรุงเทพจำกัด กับสหภาพแรงงานทอผ้ากรุงเทพ ประจำปี 2531 จำเลยจ่ายให้ไม่ครบ โดยไม่จ่ายค่าเลนส์แก้วตาเทียมให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่ารักษาพยาบาลที่ขาดพร้อมดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่า ค่าเลนส์แก้วตาเทียมมิใช่ค่ารักษาพยาบาลตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าว ขอให้ยกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ค่าเลนส์แก้วตาเทียมเป็นค่ารักษาพยาบาลตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่ารักษาพยาบาลจำนวน 4,400 บาท พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างบริษัทโรงงานทอผ้ากรุงเทพ จำกัด กับสหภาพแรงงานทอผ้ากรุงเทพ ประจำปี 2531 ระบุว่า "ในกรณีที่พนักงานเจ็บป่วยเป็นโรคหรือต้องทำการผ่าตัดโดยเข้าเป็นคนไข้ในโรงพยาบาลของรัฐ ให้มีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลได้…ฯลฯ ยกเว้นการเจ็บป่วยเป็นโรคดังต่อไปนี้คือ โรคฟัน คลอดบุตร ทำแว่นตาเสริมสวย กามโรค ยาเสพติด พิษสุราเรื้อรัง และการเจ็บป่วยที่พนักงานก่อให้เกิดขึ้นเอง" การใช้เลนส์แก้วตาเทียมใส่แทนเลนส์แก้วตที่ขุ่นมัวที่ต้องตัดออก เป็นสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่งในการรักษาพยาบาลเพื่อให้ดวงตาผู้ป่วยสามารถมองเห็นได้ดังเดิม ค่าเลนส์แก้วตาเทียมจึงถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของค่ารักษาพยาบาลตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าว และข้อตกลงที่กล่าวมาก็มิได้ยกเว้นมิให้สิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลนั้น ได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเลนส์แก้วตาเทียมแก่โจทก์นั้นชอบแล้ว

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา