โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13 ทวิ, 62, 63, 89, 106

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง,89 ลงโทษจำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จำคุก 3 ปี 9 เดือน

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 7 พิพากษายืน

จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยกระทำผิดฐานขายเมทแอมเฟตามีนหรือไม่ เห็นว่า คำเบิกความของพยานโจทก์แตกต่างกันและขัดต่อเหตุผลไม่มีน้ำหนัก ทำให้ไม่น่าเชื่อว่ามีความผิดเกิดขึ้นและได้มีการจับจำเลยในเขตหมู่ที่ 6 ตำบลป่าสะแก อำเภอเดิมบางนางบวช และน่าเชื่อว่าเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้ที่บ้านจำเลยซึ่งอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลหนองโพธิ์ อำเภอหนองหญ้าไซ เนื่องจากจำเลยไม่ยอมไปซื้อเมทแอมเฟตามีนให้อีก 1 ถุง ตามคำเบิกความของจำเลย ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้ที่บ้านจำเลยอย่างไรก็ตามการที่จำเลยซื้อเมทแอมเฟตามีนให้ผู้อื่นตามข้อเท็จจริงที่ได้ความก็เป็นความผิดฐานขายเมทแอมเฟตามีน แต่จำเลยมีที่อยู่และถูกจับในเขตอำเภอหนองหญ้าไซ และความผิดของจำเลยมิได้เกิดในเขตอำเภอเดิมบางนางบวช พนักงานสอบสวนอำเภอเดิมบางนางบวชจึงไม่มีอำนาจสอบสวนคดีนี้ การสอบสวนคดีนี้จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 18 วรรคหนึ่ง ต้องถือว่าคดีนี้ยังไม่มีการสอบสวน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120 แม้จำเลยกล่าวในฎีกาแต่เพียงว่า เหตุเกิดที่อำเภอหนองหญ้าไซ มิได้ยกเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์เป็นประเด็นในชั้นฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ เพราะเรื่องอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย"

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา สำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ