โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ผู้สั่งจ่ายและจำเลยที่ 2ผู้สลักหลังร่วมกันชำระเงินตามเช็คพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ออกเช็คเพื่อประกันการชำระหนี้ต่อโจทก์เท่านั้น หาต้องรับผิดไม่

จำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนตามเช็คพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยที่ 1 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน

จำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้จำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่าไม่ได้ออกเช็คพิพาทเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์ แต่เป็นเพียงประกันการชำระหนี้ต่อโจทก์เท่านั้นจึงไม่ต้องรับผิด ไม่ได้ให้การว่า จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดเพราะเหตุที่ได้จดข้อกำหนดจำกัดความรับผิดของตนเองไว้ในเช็ค ดังนี้ ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์รับเช็คไปจากจำเลยที่ 1 เช็คมีข้อความด้านหลังว่า "ห้ามนำเช็คไปขึ้นเงิน ถึงกำหนดจำเลยที่ 2 จะนำเงินสดมาแลกคืนเป็นใบ ๆ ไป" ซึ่งเป็นไปตามข้อตกลงการออกเช็ค จึงไม่ต้องรับผิดใช้เงินตามเช็คให้โจทก์เพราะจำเลยที่ 1 จำกัดความรับผิดของตนเองต่อผู้ทรงตั๋วเงินไว้แล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 915(1) นั้น จึงเป็นฎีกาที่นอกเหนือไปจากคำให้การ นอกประเด็นแม้ศาลล่างทั้งสองจะรับวินิจฉัยในปัญหานี้ให้ก็ตาม ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ทั้งมิใช่เป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ฎีกาจำเลยที่ 1 จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้าม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 1 คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาทั้งหมดแก่จำเลยที่ 1 ค่าทนายความชั้นฎีกาเป็นพับ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา