โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซื้อสินค้าจากโจทก์ 2 ครั้ง จากประเทศสิงคโปร์มายังประเทศไทย รวมเป็นเงิน 6,822.83 เหรียญ (สิงคโปร์) จำเลยได้รับสินค้าแล้ว แต่ยังไม่ชำระเงินให้โจทก์ โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้บังคับ

จำเลยให้การว่า เคยซื้อสินค้าจากโจทก์ไปจริง แต่ปรากฏว่าเสียหายหลายรายการ ทำให้จำเลยไม่สามารถที่จะใช้ประโยชน์ได้ อีกทั้งสินค้าที่โจทก์ส่งมอบให้แก่จำเลยก็ไม่ตรงตามที่ตกลงกันไว้และไม่ตรงตามเวลาที่กำหนดไว้ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายเกินกว่าที่โจทก์เรียกร้องจากจำเลย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 56,629 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย

จำเลยอุทธรณ์ขอให้กลับคำสั่งศาลชั้นต้น โดยให้จำเลยทำการสืบพยานตามคำให้การของจำเลย

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง บัญญัติว่า "ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น" จำเลยให้การยอมรับว่าจำเลยซื้อสินค้าไปจากโจทก์และไม่ชำระเงินค่าสินค้าให้โจทก์จริงตามฟ้อง ส่วนที่จำเลยให้การว่าสินค้าที่โจทก์ส่งให้จำเลยเสียหายหลายรายการและไม่ตรงตามที่ตกลงกันไว้ กับไม่ตรงตามเวลาที่กำหนดไว้นั้น จำเลยมิได้อ้างเหตุแห่งการนั้นไว้ในคำให้การว่าสินค้าที่โจทก์ส่งให้จำเลยนั้นเสียหายอย่างไร มีข้อตกลงกันอย่างไรแล้ว โจทก์ส่งให้ไม่ตรงตามที่ตกลงกันอย่างไร และตกลงกันให้ส่งสินค้าเมื่อไร แล้วโจทก์ส่งสินค้าให้ก่อนหรือหลังเวลาที่ตกลงกันไว้ จึงเป็นคำให้การที่ไม่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งเหตุแห่งการอ้างว่าสินค้าที่โจทก์ส่งให้เสียหายหลายรายการและไม่ตรงตามที่ตกลงกัน กับไม่ตรงตามเวลาที่กำหนดไว้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง จำเลยจึงไม่มีสิทธินำพยานมาสืบตามที่จำเลยให้การต่อสู้ดังกล่าว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา