โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่นาแลเรียกค่าเช่าที่ค้าง โดยอ้างว่าจำเลยเช่านาทำ จำเลยให้การว่าเป็นที่รกร้างไม่มีผู้ใดหวงห้าม แลตัดฟ้องว่า ม.ร.ว.สุพรรณ์เคยฟ้องโต๊ะเทศกับพวกหนหนึ่ง ศาลได้ยกฟ้องไปแล้ว โจทก์ไม่มีอำนาจจะฟ้องเรียกกรรมสิทธิที่นารายนี้จากจำเลย หนังสือสัญญาเช่าที่โจทก์คัดติดท้ายฟ้องมาก็เป็นโมฆียะ ใช้บังคับไม่ได้

ในชั้นพิจารณาจำเลยรับว่า ได้ทำสัญญาเช่านาโจทก์จริง

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า เมื่อจำเลยรับว่าได้เช่านาเป็นการรับรองกรรมสิทธิของโจทก์ดังนี้แล้ว จำเลยจะอ้างกรรมสิทธิผู้อื่นมาเถียงกรรมสิทธิโจทก์ไมได้ ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่นาแลใช้ค่าเช่าที่ค้าง ๓๐๐ บาท กับต่อไปปีละ ๒๕๐ บาทจนกว่าจะออกจากที่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา