ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยกระทำผิดต่อกฎหมายหลายกระทงคือบังอาจพาอาวุธปืนไปในเมืองและตามทางสาธารณะโดยเปิดเผยและไม่มีเหตุสมควร และใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 228, 80, 371, 91 จำคุก 12 ปีและปรับ 100 บาท นำโทษที่รอไว้จำคุก15 วันมาลงด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นจำคุก 9 ปี โทษปรับคงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีดังกล่าวเป็นคดีอุฉกรรจ์ ซึ่งโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้เห็นประจักษ์ถึงการกระทำผิดของจำเลย แต่เท่าที่โจทก์นำสืบมาคดีมีพฤติการณ์ที่น่าสงสัย สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น

เมื่อฟังว่าจำเลยมิได้กระทำผิดในคดีนี้ ศาลฎีกาเห็นสมควรหยิบยกประเด็นข้อหาในเรื่องการพกพาอาวุธขึ้นวินิจฉัยด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งแม้จะยุติไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นก็ตาม ก็ไม่อาจลงโทษจำเลยได้

พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ส่วนหัวกระสุนปืนของกลางให้ริบ"

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา