ข้อเท็จจริงได้ความว่า ล.กับพวก ๓ คน มีอาวุธเข้าไปในร้านเจ้าทรัพย์หยิบสุราไปคนละ ๒ ขวด แล้วพากันหนีไปโดยมิได้ทำร้ายหรือใช้วาจาหรือกิริยาขู่เข็ญประการใด ล.ออกไปถึงประตูร้านส่งสุรา ๒ ขวดให้ ต. ๆ หนีไป ส่วน ล.หันกลับเข้าร้าน เจ้าทรัพย์อีก เจ้าทรัพย์จึงเข้าจับตัว ล. ๆ พูดว่า "มึงจะปล่อยกูหรือไม่ ไม่ปล่อยกูยิงและควักปืนออกจากพก พวกเจ้าทรัพย์เข้าช่วยกันจับ ล.ได้ดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม. ๒๙๕ - ๒๙๙ ให้จำคุก ต. ๓ ปี จำคุก ล. ๖ปี แต่ลดโทษ ล. ตาม ม. ๕๙ เสีย ๑ ใน ๓ คงให้จำคุก ล. ๔ ปี

ต.ผู้เดียวอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำคุก ล.และ ต. คนละ ๖ เดือน ตาม ม. ๒๙๓ ลดโทษ ล.กึ่งหนึ่งตาม ม. ๕๙ คงจำคุก ล. ๓ เดือน นอกนั้นยืน

ศาลฎีกาเห็นว่าในตอนต้นจำเลยทั้งสองมีผิดฐานลักทรัพย์ตาม ม. ๒๙๕ ส่วน ล. ในตอนหลังมีผิดฐานชิงทรัพย์ตาม ม. ๒๙๙ และคดีนี้ ล.มิได้อุทธรณ์ขึ้นมาเป็นอันยุติ เสร็จเด็ดขาดชั้นศาลเดิมแล้ว ศาลอุทธรณ์ไม่ควรยกขึ้นวินิจฉัย จึงให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา