โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้กู้เงินของจำเลยที่ ๑ ไป ๓๒ บาท ล.เป็นผู้ค้ำประกัน ต่อมาโจทก์ได้มอบต้นเงินและดอกเบี้ยให้ ล.ไปใช้แก่จำเลย ๆ บอกว่าสัญญากู้ยังหาไม่พบ จึงทำใบรับเงินให้ไว้ บัดนี้จำเลยที่ ๑ ได้ฟ้องหาว่าโจทก์กู้เงินของจำเลยไป ๓๒๐ บาทตามสำนวนของศาลแพ่งคดีดำที่ ๕๒๖/๒๔๗๒ โจทก์ตรวจดูหนังสือสัญญาฉบับที่โจทก์กับ ล. เป็นผู้กู้และผู้ค้ำประกันเงิน ๓๒ บาท กลายเปนจำนวนเงิน ๓๒๐ บาท และจำเลยที่ ๓-๔ ลงชื่อเปนพะยานในสัญญานั้น และจำเลยได้เบิกความเท็จในคดีแพ่งเรื่องนั้นด้วย ขอให้ลงโทษ

ศาลล่างทั้ง ๒ ไม่รับฟ้อง โดยสั่งให้งดรอคดีแพ่งที่จำเลยฟ้องโจทก์ก่อน

ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า ไม่ควรงดคดีอาญาไว้รอคดีแพ่ง ให้ศาลล่างดำเนิรคดีต่อไปตามกระบวนความ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา