โจทก์ฟ้องว่า จำเลยตกลงขายที่ดินเฉพาะส่วนตามโฉนดเลขที่3860 และ 3870 รวมเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งานให้แก่โจทก์เป็นเงิน100,000 บาท โจทก์ชำระค่าที่ดินให้จำเลยครบถ้วน และจำเลยส่งมอบที่ดินให้โจทก์นับแต่วันทำสัญญาปรากฏตามสำเนาหนังสือสัญญาซื้อขายที่ดินเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 โจทก์เตือนให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนที่ดินเฉพาะส่วนที่จำเลยขายให้โจทก์ แต่จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินเฉพาะส่วนตามโฉนดเลขที่ 3860และ 3870 ตำบลบางซ่อน อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ให้แก่โจทก์ ถ้าจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ตกลงขายที่ดินให้โจทก์ สัญญาซื้อขายเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 เป็นเอกสารปลอม จำเลยไม่ได้รับเงินจำนวน 100,000 บาท จากโจทก์ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยแล้วพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่าสัญญาเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 เป็นสัญญาซื้อขายเสร็จเด็ดขาดหรือสัญญาจะซื้อจะขายเห็นว่า หนังสือสัญญาระบุว่าเป็นหนังสือสัญญาซื้อขาย ข้อความในสัญญามีว่า จำเลยผู้ขายตกลงขายที่ดินสวนจากจำนวน 9 ไร่ 2 งาน ให้โจทก์ผู้ซื้อเป็นเงิน 100,000 บาท และผู้ขายได้รับชำระราคาจากผู้ซื้อครบถ้วนในวันทำสัญญา กับตกลงส่งมอบที่ดินให้ผู้ซื้อแล้วตั้งแต่วันทำสัญญา แสดงว่าคู่กรณีมีเจตนามุ่งซื้อขายที่ดินกันเสร็จเด็ดขาด ในสัญญาไม่ลงเลขที่หรือรายละเอียดของโฉนดไว้เป็นข้อตกลงแน่นอนว่าจะต้องโอนที่ดินโฉนดเลขที่เท่าใดให้แก่กัน และไม่มีข้อตกลงว่าจะไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เมื่อใด เป็นพฤติการณ์ที่เห็นได้ว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีเจตนาที่จะจดทะเบียนการโอนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ นิติกรรมการซื้อขายที่ดินดังกล่าวตกเป็นโมฆะ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456วรรคแรก

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา