โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2นำที่ดินเป็นหลักทรัพย์เพื่อประกันตัวผู้ต้องหาไปจากความควบคุมของโจทก์ จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1 และในฐานะส่วนตัวได้ลงลายมือชื่อเป็นผู้ประกันในสัญญาประกัน ขอประกันตัวผู้ต้องหา และได้สัญญาว่าจะส่งตัวผู้ต้องหาต่อโจทก์ แต่ในที่สุดจำเลยทั้งสองก็มิได้นำตัวผู้ต้องหามาส่ง จึงถือได้ว่าผิดสัญญาประกันขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 55,000 บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 นำที่ดินเป็นหลักทรัพย์เพื่อประกันตัวผู้ต้องหาแต่อย่างใด ลายมือชื่อผู้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 นำโฉนดที่ดินไปประกันเป็นลายมือชื่อปลอม สัญญาประกันดังกล่าวไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ได้ร่วมกับผู้ต้องหาทำใบมอบอำนาจปลอมขึ้นเพราะได้รับคำแนะนำจากพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอธัญบุรีขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 เข้าทำสัญญาประกันกับโจทก์โดยอาศัยหนังสือมอบอำนาจปลอมซึ่งจำเลยที่ 2 กับพวกร่วมกันทำปลอมขึ้น เพื่อให้โจทก์หลงเชื่อว่าเป็นเอกสารที่แท้จริงและยินยอมให้จำเลยที่ 2 ประกันตัวผู้ต้องหาไป ทั้งปรากฏว่าภายหลังจากนั้นจำเลยที่ 2 ได้ไปขอผัดส่งตัวผู้ต้องหากับโจทก์หลายครั้งโดยเป็นที่ตระหนักดีแก่จำเลยที่ 2 ว่าตนเองมิได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1แต่อย่างใดจึงเท่ากับจำเลยที่ 2 ได้เข้าทำสัญญาประกันกับโจทก์ในฐานะส่วนตัว ตามที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะส่วนตัวด้วย จำเลยที่ 2 จึงไม่อาจอ้างเอาความไม่สุจริตของตนเพื่อให้พ้นความรับผิดตามสัญญาประกันได้ เพราะมิฉะนั้นจะเป็นการเปิดช่องให้ผู้ประกันผู้ไม่สุจริตหลอกลวงเจ้าพนักงานผู้ทำการโดยสุจริตได้โดยง่าย

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 55,000 บาทแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา