โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขนน้ำสุรา 30 ดีกรีจำนวน 30 ขวด เป็นน้ำสุรา 18.50 ลิตรจากตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จะไปตำบลกันตังอำเภอกันตัง โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพตลอดข้อหา

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องเป็นเพียงจะไปตำบลกันตัง เหตุเกิดเสียในตำบลทับเที่ยง จะถือว่าจำเลยขนสุราไปตำบลอื่นไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า ที่จะเป็นผิดตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน จุลศักราช 1248 มาตรา 11 นั้น ต้องได้ขนสุราออกนอกเขตตำบลเดินไปถึงตำบลอื่นแล้วจึงจะเป็นความผิด ข้อเท็จจริงที่จำเลยรับปรากฏว่าจำเลยได้ขนสุรารายนี้แล้วแต่ถูกจับเสียก่อนที่จะข้ามตำบลไปสำเร็จ การกระทำของจำเลย จึงเป็นผิดฐานพยายามเท่านั้นให้ปรับ 30 บาท

จำเลยฝ่ายเดียวฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติภาษีชั้นในจุลศักราช 1248 มาตรา 11 ว่า "ผู้ใดปรารถนาจะขนน้ำสุราจากตำบลหนึ่งไปถึงตำบลอื่นก็ต้องมีหนังสือไปถึงนายอากรชั้นใน ฯลฯ" นั้นเห็นจุดประสงค์ชัดว่ากฎหมายบังคับให้ผู้ประสงค์จะขนน้ำสุราไปต่างตำบลจะต้องได้รับอนุญาตเสียก่อนจึงจะทำการขนได้ มิใช่ประสงค์ว่า ดำเนินการขนแล้วยังไม่พ้นเขตตำบลไม่ต้องขออนุญาต จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา