คดีนี้จำเลยที่ ๒ ฎีกาคัดค้านศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาให้จำเลยที่ ๒ ใช้หนี้โจทก์แทนจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนภรรยาหลวงเปนจำนวนต้นเงิน ๕๘๐๐ บาท โดยกล่าวว่า

๑. ศาลอุทธรณ์มิได้หยิบยกคำพยานจำเลยขึ้นวินิจฉัยเลยว่ามิควรฟังประการใด ในข้อที่จำเลยที่ ๑ ว่าได้ใช้หนี้แทน โจทก์ไป ๓๐๐๐ บาท (ซึ่งควรจะหักออกจากจำนวนหนี้สิน)

๒. หนี้สินรายนี้จำเลยที่ ๒ ไม่รู้เห็นด้วยหาควรต้องรับผิดไม่

๓. แม้ต้องรับผิดก็ไม่ควรให้ถึงสินบริคณห์ของจำเลยที่ ๒ ตาม ประมวลแพ่งมาตรา ๓๗ - ๔๒ - ๔๓

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยในข้อ ๑ นั้น ปราศจากเหตุผลที่อ้างอิง เพราะจำเลยไม่มีใบเสร็จรับเงินหรือสลักหลังสัญญาแต่อย่างใดที่จะให้เห็นว่าได้ใช้หนี้รายนี้แล้วและที่จำเลยคัดค้านว่าไม่รู้เห็นในหนี้สินรายนี้หาควรต้องรับผิดด้วยไม่นั้น ย่อมเปนการเถียงฝืนกฎหมายลักษณกู้หนี้บทที่ ๑๗ ซึ่งมีความว่า ถึงเจ้าหนี้มิได้บอกให้รู้สามีก็ต้องคืนต้นสินให้ท่าน ส่วนข้อที่จำเลยยกประมวลแพ่งมาตรา ๓๗ - ๔๒ - ๔๓ ขึ้นพูดนั้น เห็นว่าเรื่องนี้เกิดก่อนใช้ประมวลต้องวินิจฉัยตามกฎหมายเดิมดังนี้ จึงตัดสินยืนตาม ศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาจำเลยเสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา