คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยตัดไม้หลวงหวงห้ามเกินกว่าที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.รักษาต้นไม้ลงวันที่ ๑ ธันวาคม ร.ศ.๑๑๖ ฝ่ายจำเลยให้การว่าได้ตัดไม้ในที่ ๆ ได้รับอนุญาตตามใบเหยียบย่ำ

ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันว่า ใบอนุญาตมิได้กำหนดจำนวนต้นไม้ลงไว้ ย่อมทำให้จำเลยเข้าใจโดยสุจริตว่ามีสิทธิตัดตลอดเขตร์ใบเหยียบย่ำได้ แลไม้ที่จำเลยตัดนั้นเจ้าพนักงานก็ได้โอนขายให้จำเลยไปแล้ว โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยไม่ได้ แลโจทก์ฟ้องคละปะปนมาทั้งไม้ในเขตร์แลไม้นอกเขตร์เช่นนี้ เปนการฟ้องเคลือบคลุม จึงให้ยกฟ้องโจทก์เมื่อโจทก์จะฟ้องในเรื่องตัดไม้นอกเขตร์ต้องฟ้องใหม่แลกล่าวข้อความให้ชัดเจน

ฎีกาตัดสินว่า ใบอนุญาตไม่ได้กำหนดจำนวนไม้ลงไว้ ทำให้จำเลยเข้าใจว่าอนุญาตตัดไม้ได้ทั้งหมดตลอดเขตร์ตามใบเหยียบย่ำ แลข้อที่ว่าจำเลยตัดไม้นอกเขตร์ใบเหยียบย่ำซึ่งโจทก์อ้างว่าเปนน่าที่จำเลยนำสืบนั้น ความข้อนี้โจทก์ไม่ได้กล่าวมาในฟ้อง คดีไม่มีทางจะลงโทษจำเลยได้ ให้ยกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา