คดีนี้ปรากฎว่าโจทก์กับนายติ่งบุตร์โจทก์ (สามีจำเลย) มีชื่อในโฉนดด้วยกัน บัดนี้นายติ่งตาย จำเลยไปร้องขอรับมฤดกนายติ่งกึ่งหนึ่งโจทก์จึงร้องคัดค้านแลฟ้องกล่าวว่า นายติ่งออกเงินซื้อที่รายนี้กับโจทก์เพียง ๔๐๐ บาทเท่านั้น แลโจทก์ได้มอบที่ให้นายติ่งปกครองเปนส่วนสัดมา ๑๔ ไร่ ขอให้ศาลแสดงว่าที่เปนมฤดกของนายติ่งเพียง ๑๔ ไร่ กับขอให้ศาลแบ่งมฤดกนายติ่งเปน ๓ ภาค แล้วให้แก่โจทก์ ๑ ภาค

จำเลยต่อสู้ว่า ข้อที่โจทก์อ้างว่าออกเงินซื้อมากกว่านายติ่งไม่เปนความจริง ขอให้แบ่งที่เปนมฤดกนายติ่งกึ่งหนึ่ง

ศาลล่างทั้ง ๒ ไม่ยอมให้โจทก์สืบพะยานบุคคลตามที่กล่าวในฟ้อง แล้วตัดสินให้แบ่งที่เปนมฤดกของนายติ่งกึ่งหนึ่ง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามนัยฎีกาที่ ๙๙๙/๑๓๑ ที่ ๑๗๙/๒๔๗๒ ศาลเคยยอมให้สืบว่าใครมีส่วนมากน้อยกว่ากันแลได้ปกครองเปนส่วนเปนสัดมาเท่าใด จึงตัดสินกลับศาลล่างย้อนสำนวนให้ศาลเดิมสืบพะยานให้สิ้นกระแสความ แล้วตัดสินใหม่ส่วนค่าธรรมเนียมชั้นนี้ให้รวมไว้ ซึ่งศาลจะได้สั่งให้ผู้แพ้คดีเปนผู้เสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา