โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 320, 341 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2511 มาตรา 4, 7, 27

จำเลยให้การปฏิเเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษษว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2511 มาตรา 7, 27 ให้จำคุก 1 เดือน ข้อหาอื่นให้ยก

โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 อีกกระทงหนึ่ง

จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องหรือรอการลงโทษ

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองสำนวนมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกำจเลย 2 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 320 วรรคแรกนั้น ผู้กระทำเพียงใช้อุบายหลอกลวงหรือขู่เข็ญหรือใช้กำลังประทุษร้ายหรือใช้อำนาจครอบงำผิดคลองธรรมหรือใช้วิธีข่มขืนใจด้วยประการอื่นใดอย่างใดอย่างหนึ่งดังกล่าวมา พาหรือส่งคนออกไปนอกราชอาณาจักรก็เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 แล้วหาจำต้องกระทำพร้อมกันทุกอย่างไม่ การที่จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายว่ามีงานให้ทำที่ประเทศสิงคโปร์และส่งผู้เสียหายออกไปนอกราชอาณาจักรการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 วรรคแรก อีกกระทงหนึ่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น แต่ที่ศาลอุทธรณ์ปรับทบลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 โดยไม่ระบุวรรคนั้นเห็นสมควรระบุเสียให้ถูกต้องด้วย

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 320 วรรคแรก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา