โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้ยืมเงินโจทก์ไป 55,000 บาท ตกลงชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี โดยมีเช็คธนาคารทหารไทยจำกัดสาขาท่าอากาศยาน ค้ำประกัน เมื่อถึงกำหนดจำเลยไม่ชำระเงินต้นและดอกเบี้ยแก่โจทก์ ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 74,250 บาท และดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า สัญญากู้ยืมเงินเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 1มิได้ระบุจำนวนเงินที่กู้ยืมไว้ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 ตุลาคม2533 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 19,250 บาท

จำเลย ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ในข้อกฎหมายว่า สัญญากู้ยืมเงินตามฟ้องมิได้ลงจำนวนเงินกู้เป็นสัญญากู้ยืมเงินที่ไม่สมบูรณ์ไม่อาจถือเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเงินได้หรือไม่ เห็นว่า ตามสัญญากู้ยืมเงินเอกสารหมาย จ.1ในข้อ 1 มีข้อความเพียงว่า ผู้กู้ได้กู้ยืมเงินของผู้ให้กู้ไปเป็นจำนวนเงิน บาท โดยมิได้ระบุจำนวนเงินที่ให้กู้ยืมไว้ว่าเป็นจำนวนเงินเท่าใด แม้จะมีข้อความที่พิมพ์ไว้ตามแบบพิมพ์สัญญากู้ยืมเงินต่อไปอีกว่า ผู้กู้ได้รับเงินไปเสร็จแล้วแต่วันทำสัญญาก็ตาม แต่เมื่อมิได้ระบุจำนวนเงินที่กู้ยืมไว้ก็ยังรับฟังไม่ได้ว่าผู้กู้ได้รับเงินไว้เป็นจำนวนเท่าใด และแม้ตามสัญญาข้อ 4 จะมีข้อความระบุว่าเพื่อเป็นหลักฐานในการกู้ยืมเงินผู้กู้ได้นำเช็คเงินสดจำนวน 55,000 บาท เป็นหลักฐานค้ำประกันข้อเท็จจริงก็รับฟังได้แต่เพียงว่า ผู้กู้นำเช็คจำนวนเงินดังกล่าวมาเป็นหลักประกันการกู้ยืมเงินเท่านั้น แต่จะให้รับฟังว่าผู้กู้ได้กู้ยืมเงินจากผู้ให้กู้ไปเป็นจำนวนเงินตามที่ระบุไว้ในเช็คด้วยหาได้ไม่ ดังนี้สัญญากู้ยืมเงินที่ไม่ได้ระบุจำนวนเงินที่ให้กู้ยืมไว้ จึงขาดสาระสำคัญที่จะรับฟังได้ว่าเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืม โจทก์จะนำสัญญากู้ยืมเงินดังกล่าวมาฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 653ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย

พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา