ข้อเท็จจริงได้ความว่า โจทก์กับ จำเลยที่ ๑ ได้รับมฤดกที่ดินแปลงหนึ่ง จำเลยที่ ๑ ได้เอาที่ดินทั้งหมดไปขายให้แก่ จำเลยที่ ๒ แล จำเลยที่ ๓ เปนเจ้าพนักงานผู้ทำ สัญญาโดยสุจริต การซื้อขายรายนี้ โจทก์ไม่ได้ยินยอมด้วย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยที่ ๒ แล ขอให้ทำลาย สัญญากับเรียกค่าเสียหาย

ศาลเดิมตัดสินให้ทำลายสัญญา

ศาลอุทธรณ์ตัดสินให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าเจ้าของร่วมฝ่ายหนึ่งไม่มีสิทธิตามกฎหมายจะโอนกรรมสิทธิทั้งหมดให้แก่ผู้ใดโดยเจ้าของอีกคนหนึ่งไม่ให้อำนาจโดยชัดเจนหรือโดยปริยาย แลเหตะที่ โจทก์รู้ว่าจะขายที่ดินแต่ไม่คัดค้านนั้น ไม่ตัดสิทธิของ โจทก์ในที่ดินนั้นครึ่งหนึ่ง ศาลฎีกาจึงตัดสินว่า ( ๑ ) โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะขับไล่ จำเลยที่ ๒ หรือรับค่าเสียหาย เพราะ โจทก์มีโอกาศป้องกันคัดค้านได้ ( ๒ ) โจทก์ยังคงมีสิทธิเปนเจ้าของที่ดินนั้นครึ่งหนึ่ง ให้แบ่งที่ดินให้ โจทก์กับ จำเลยที่ ๒ คนละครึ่ง ถ้าแบ่งไม่ตกลงให้ขายทอดตลาด ให้ โจทก์ครึ่งหนึ่ง จำเลยครึ่งหนึ่งให้โจทก์แลจำเลยที่ ๑ เสียค่าธรรมเนียมแทน จำเลยที่ ๓ นอกนั้นให้เปนภัพไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา