กรณีนี้ เดิมโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดิน 1 แปลง กับเรือน 1 หลังซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินนั้น เพื่อขายทอดตลาดใช้หนี้ตามคำพิพากษา ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์ว่าเรือนที่ยึดเป็นของผู้ร้อง ราคา 2,000 บาท ขอให้ปล่อยการยึด

ศาลชั้นต้นฟังว่าเรือนพิพาทเป็นของจำเลย สั่งให้ยกคำร้อง

ผู้ร้องอุทธรณ์

ศาลชั้นต้นสั่งว่า เรือนที่ร้องขัดทรัพย์ราคาไม่เกิน 2,000 บาท อุทธรณ์ของผู้ร้องเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 สั่งไม่รับอุทธรณ์

ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์สั่งว่า คดีมีทุนทรัพย์ 2,000 บาท เรือนในลักษณะถูกยึดมาขายเช่นนี้ย่อมเป็นสังหาริมทรัพย์ ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง

ผู้ร้องฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236เมื่อศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น คำสั่งอุทธรณ์นี้ให้เป็นที่สุด ผู้ร้องฎีกาไม่ได้ พิพากษาให้ยกฎีกาผู้ร้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา